انجمن قائمین

یزید و ابن زیاد را بهتر بشناسیم

^{_{در کتاب (جواهر المطالب )، نوشته ابوالبرکات شمس الدین محمّد باغندى ، که نسخه خطى آن در کتابخانه آستان قدس رضوى موجود است ، به نقل از ابن فوطى در تاریخش ، چنین مى خوانیم :}}

^{_{یزید میمونى داشت که آن را (ابوقبیس ) نامیده بود. وى این میمون را همیشه در کنار خود مى گذاشت و از زیادى کاسه شراب خود به او مى نوشانید و مى گفت : این میمون ، یکى از پیرمردان بنى اسرائیل است که در اثر گناه مسخ شده است . نیز میمون را برگرده خر ماده اى که براى مسابقه اسب دوانى تربیت شده بود، سوار مى کرد و همراه اسبها به مراسم اسب دوانى و مسابقه مى فرستاد. یک روز میمون در مسابقه پیش افتاد، یزید شاد شد و شعرى در تشویق آن حیوان سرود! شگفت آورتر آن بود که وقتى آن میمون مرد، خاطر پادشاه اموى سخت افسرده شد و دستور داد مردار وى را به رسم آدمیان ، کفن و دفن کنند و مردم شام برایش عزادارى نمایند!}}

^{_{سبط ابن جوزى در کتاب (تذکرة الخواص ) مى نویسد:}}

به ادامه مطلب

حرامزادگان را بشناسید

_{منشاء عداوت فرزند ابو دلف ، ناصبى مشهور، با على علیه السلام از حرامزادگى او بوده است}

_{قطب الدین اشکورى در (محبوب القلوب )، على بن حسین مسعودى در (مروج الذهب )، عبدالله بن اسعد یمنى در(مرآة الجنان )، ابن خلّکان اربلى در (وفیات الا عیان )، و جمعى دیگر- همگى در نقل این حکایت به اندک اختلافى اتّفاق نموده اند، که عیسى بن ابى دلف گفت :}

_{برادرم دلف را از على بن ابى طالب (ع ) انحرافى در عقیدت و عداوتى در ضمیر بود؛ بلکه گاهگاه زبان جسارت دراز نموده به ذیل عصمت آن حضرت ، مطاعن و مثالب چند اسناد مى داد. روزى در مجلس نشسته بود، در اثناى صحبت یکى از حضّار گفت : در احادیث نبویّه وارد است که رسول الله (ص ) فرمود: (یا على لا یُحبِّک إ لّا مؤ من و لا یُبغضک إ لّا منافقٍ شَقیٍّ ولد زنیة اءوحیضة ). یعنى ، یا على ، ترا دوست ندارد مگر کسى که قلبش به نور ایمان منور باشد و نیز ترا دشمن ندارد مگر منافق که نطفه اش از زنا یا حیض باشد:.}

_{دلف گفت : این حدیث را نباید پایه و سندى استوار باشد. چه ، شما همگى پایه غیرت امیر را در حراست از حریم و حفظ ناموس مى دانید، که هیچ فردى را جراءت جسارت نسبت به حرم امیر نیست ، با این حال دل من مالامال از بغض على بن ابى طالب (ع ) است و در عین حال ، حلال زاده ام .}

_{ام عیسى گوید: در این گفتگو بودیم که ناگاه امیر وارد مجلس شد و گفت : صحبتهاى شما را شنیدم . در این احادیث هیچ جاى تاءمل و تردیدى نیست . سند حدیث و گفته رسول خدا صلى الله علیه و آله درست است .}

_{به خدا قسم این دلف ، هم ولد حیض است و هم ولد زنا. من پیش از انعقاد نطفه این پسر، مریض بودم و کسى را نداشتم . در منزل خواهرم بسترى بودم و خواهرم پرستارى مرا مى کرد. وى کنیزى داشت بسیار زیبا که جمالى آراسته داشت . چون من منزل را خلوت یافتم و شهوت بر من غلبه کرد، نتوانستم خود را حفظ کنم و او را به رختخواب کشیدم . کنیز هر چه گفت مانع دارم - یعنى حیض مى باشم - من اعتنایى نکردم و با او همبستر شدم . بعد از چندى آثار حمل در وى ظاهر شد، سپس خواهرم او را به من بخشید. اى اهل مجلس ، بدانید که این بچه ، هم ولد الزنا و هم نطفه حیض ‍ مى باشد!}

_{رنگ از چهره دلف پرید و صحت مضمون حدیث روشن گردید}

سنگباران کردن امام حسین علیه السلام

^{_{ابوریحان بیرونى گوید: ستمهایى که بر حسین بن على (ع ) کردند در هیچ ملّتى با بدترین افراد انجام ندادند. او را با شمشیر و نیزه و سنگباران از پا درآوردند و سپس بر بدنش اسب تاختند. بعضى از این اسبها به مصر رسیدند. گروهى از مردم نعل آنها را کندند و براى تبرّک به درب خانه هاى خود نصب کردند و این عمل در میان مردم مصر سنّتى شد که بعد از آن ، همه کس در خانه خود نعل نصب مى کرد.}}

^{_{روایت شده که خون امام حسین علیه السلام از جوشش نیفتاد تا اینکه مختار بن ابى عبیده ثقفى خروج کرد و به انتقام خون امام حسین علیه السلام هفتاد هزار نفر را کشت . مختار گفت : من براى امام حسین علیه السلام هفتاد هزار نفر را کشتم ؛ به خدا قسم اگر جمیع اهل زمین را هم مى کشتم جبران آن ناخنى را که از آن حضرت گرفته شده نمى کرد.}}

رفتار یزید با سر بریده امام حسین (ع)

ماجراى اقدام یزید مبنى بر آلودن سر مبارک آن حضرت به شراب را قبلا آوردیم . در رساله حاویه آمده است که رکن الاسلام خوارزمى گوید: چون سر امام حسین (ع ) را پیش یزید لعین نهادند آن ناپاک ، پاى بر سر امام نهاد!

زید بن ارقم حاضر بود، گفت : (لا تفعل ذلک یا یزید، فإ نّى راءیت رسول الله یقبّل ذلک الفم ). یعنى ، یزید این کار را نکن ، بدرستى که دیدم رسول خدا این دهن را بوسه مى داد، و امّا پیش چنان است که آن لعین تازیانه گرفته بود و بر لب و دندان امام حسین (ع ) مى زد. نیز در حاویه آمده است که آن لعین در کنار سر امام حسین (ع ) شراب طلب کرد و آن را بیاشامید، و علما گفته اند که آن لعین مست شد، بعد از آن روزى بر بام رقص ‍ مى کرد، از بام بیفتاد و مست به دوزخ رسید، چنانکه پدرش مست بمرد و صلیب رومى در گردن انداخته بود. و جمعى گویند که یزید با لشگر به صید رفت ، آهویى پیش او آمد، به عقب آن آهو رفت ، حق تعالى به زمین خطاب کرد که او را فرو برد: (فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الاْ رضَ)